خاطره هاي مدرسه و دوستان

افسرده

سايه نشاط — Sun, 29 Apr 2012 20:25:00 GMT

با ترس و نگراني وارد دفتر مدرسه شدخانمي نيز همراهش بود قيافه اش به هرکسي مي خورد غير از اينکه معلم باشد براي همين گفتم کاري داريد ؟
مادرش جلو آمد و ابلاغ او را روي ميز گذاشت .

حيرت زده نگاهش کردم
گفتم شما معلم هستيد ؟اما او فقط مرا نگاه کرد و هيچ نگفت !مادرش گفت بله سال گذشته مدرسه ي .... بوده است و الان براي مدرسه ي شما ابلاغ گرفته
هر چه سوال کردم خودش سکوت کرده بود و اصلا حرفي نميزد و فقط خيره به من زل زده بود . از شما چه پنهان کمي ترسيده بودم
چشمانش حالت عجيبي داشتند و خودش را در ميان چادر مشکي کاملا پيچانده بود
خوش امد گفتم و او به همراه مادرش رفت بدون اينکه با ما سخني بگويد
بلافاصله با اداره تماس گرفتم و متوجه شدم او دچار بيماري روحي است و به عنوان نيروي رزرو در اختيار ماست و اين شد شروع يک فرايند که مدتها به طول انجاميد .
او هر روز ارام به مدرسه مي امد و در سکوت خودش گوشه اي روي يک صندلي مي نشست و تکان نمي خورد . نه حرف ميزد و نه چيزي مي خورد ونه حرکتي ميکرد
براي اينکه وادار به حرکتش کنيم به او گفتيم ساعت تفريح براي کنترل دانش اموزان به حياط برو و به معونين کمک کن .اما او در حياط نيز گوشه اي مي ايستاد و فقط به يک نقطه زل ميزد . بيشتر روزها همينطور ساعت ها فقط اشک ميريخت و هر کار مي کرديم از جايش تکان نمي خورد حتي اگر در زير آفتاب سوزان يا باران هم قرار داشت مدتها به همان حالت مي ماند . در کلاس نيز هيچ کار نمي کرد و اگر او را به کلاسي مي فرستاديم چند لحظه بعد بچه ها او را دعوا ميکردند و يا اشک او را در مي اوردندو يا بچه ها همه کلاس را ترک مي کردند و اوخود در کلاس تنها مي ماند .
هر چه سعي ميکرديم ادرس او را بفهميم کجاست به ما ادرس نميداد و حتي يک شماره تماس هم از او نداشتيم .
ولي بايد کاري مي کرديم وجدانمان اجازه نمي داد ببينيم يک انسان اينگونه به نابودي کشيده شود .
و کارآگاه بازي ما شروع شد
او را تعقيب مي کرديم تا بفهميم منزلش کجاست اما او هميشه مراقب اطرافش بود و فکر ميکرد کسي دارد دنبالش مي کند و آنقدر از اين کوچه به آن کوچه مي رفت که گمش مي کرديم .
بالاخره يک روز توانستيم خانه ي او را پيدا کنيم.و يکي دوروز بعد به خانه اش رفتيم مادرش در را باز کرد از ديدن ما شکه شده بود . ما با خنده گفتيم امديم احوالپرسي
و خدا چه ميديديم !!!!!!!!!
توي فيلمها زيادديده بوديم که شخصي را حبس مي کنند و او را تحت کنترل خود در مي اورند ولي در عالم واقع نديده بوديم و اين يکي از اين نمونه ها بود .
معلم مدرسه ي ما کاملا تحت سلطه ي مادر بود . مادري که خودش مشکل روحي داشت و کاملا مشهود بود . به ما گفتند که پدر او شهرستان است اما بعدها متوجه شديم که فوت کرده و ساليان است که مادر دروغ مي گويد و پدري در کار نيست . زندگي عجيبي داشتند . گويي وارد يک گداخانه شده بوديم .
اساب کمي داشتند که روي اسباب اندک را هم با تکه هاي پارچه پوشانده بودند . حتي روي فرش اتاق را پارچه هاي کهنه و تکه تکه شده کشيده بودند .
سلطه اي عجيب ديده ميشد و دخترک تمام کارهايي را انجام ميداد که مادر مي گفت
بايد کاري مي کرديم . بايد او را نجات ميداديم و زندگي را به اين دختر جوان بر مي گردانديم .

تحقيق کردم و متوجه شدم چند سالي است که به بيماري شديد روحي مبتلاست و هر سال در يک مدرسه به سر مي ببرد و هيچ کس به او کاري ندارد و او در تنهايي خودش غرق است
با اداره تماس گرفتم و حراست را در جريان گذاشتم برايش وقت مشاوره گرفتم و مادرش را خواستم و او را به مرکز مشاوره فرستادم
مادرش قبول نمي کرد اما وقتي با فشار هاي ما و اصرار ائاره روبرو شد مجبور گرديد که اطاعت کند
با مشاوران در تماس بودم
تشخيص افسردگس بسيار شديد داده شد و گفتند بايد در .... بستري شود
حالت هاي عجيبش همه را گيج ميکرد گاهي ساعتها فقط مي خنديد و گاهي ساعت ها فقط اشک مي ريخت

ادامه دارد

بوي عطر فاطمي

سايه نشاط — Fri, 27 Apr 2012 20:29:00 GMT

برنامه ريزيها رو خيلي سريع انجام داديم و بايد براي اجراي آنها همه دست به دست هم ميداديم
دو روز مونده بود به شهادت حضرت فاطمه زهرا (س) و بايد بچه ها را فعال مي کرديم تا بيشتر پيرامون بانو تحقيق داشته باشند
تقسيم کار شده بود بين کلاسها
يک پايه نقاشي و يکي مقاله و يک پايه هم خطاطي و خلاصه هر کسي يک کاري انجام ميداد
ايستگاه صلواتي هم که بايد مي بود
داد زديم حي علي خير العمل و چشمانمان را بستيم و دستانمان را دراز کرديم
نميخواستيم ببينيم هر کسي چه مقدار نخود تو ديگ خيراتي مي اندازد
خب ماشالله هم خوب جمع شد
مگر ميشه اسم اهل بيت باشه و معلم جماعت خودشو کنار بکشه
تو مدرسه ولوله راه افتاده بود
در و ديوار شده بود کارهاي دانش اموزان . يک طرف نقاشي و يک طرف کارهاي تحقيق

گوشه اي شعر و آن گوشه ي ديگر خطاطي
غلغله بود براي ديدن کارهاي يکديگر و اما از مراسم
ديگ عدسي براي همه ي بچه راه افتاده بود بايد 400 نفر را صبحانه ميداديم و اين گل هاي قشنگ !!
پاک و معصوم در حاليکه هر کدام به گوشه ي مقنعه ي خودشان يک گل مشکي زده بودند تو صف هاي منظم روي زمين نشسته بودند و با آواي يا زهرا يا زهرا سينه ميزدند و نوحه مي خوندند
اما بگم از يک چيز جالب تو اين محفل سوگواري

روز قبل گفته بودم هر که بتونه بيشترين اسم يا لقب از حضرت فاطمه (س) را همراه با معني براي ما بياورد به عنوان تقدير به او هديه مي دهيم و نيت داشتم از هر کلاس سه منتخب از بهترين ها داشته باشم . اين برنامه هم فقط براي پايه هاي چهارم و پنجم بود .

موقع برنامه ها وقتي جواب ها رو جمع کرديم ديدم بچه ها خيلي زحمت کشيدند و از نت و کتابها تحقيق کرده بودند و کلي اسم و لقب براي ما آورده بودند از دلم نيامد از هر کلاس سه نفر انتخاب کنم
گفتم هر که زحمت کشيده اسمشو در بياريد
و معاون پرورشي يک صفحه از اسامي بچه ها به من داد
نگاهي به انها کردم و سري به بانک جايزه زدم ديدم به تعداد همه جايزه اي که در نظر داشتم را داريم
به معاون آموزشي گفتم ميشه زحمت کارت هاي جايزه را بکشيد و براي هر کدام يک کارت بياوريد
چند دقيقه بعد او آمد در حاليکه حيران بود و خنده بر لب گفت :

اگر يک چيزي بگويم باور مي کنيد ؟
خنديدم و گفتم : لازم نيست بگي بزار خودم بگم
گفت مگر چي مي خوام بگم
در حاليکه بغض گلوي منو فشار ميداد گفتم حتما کارتهاي جايزه به تعداد اسامي بوده درسته ؟

با تعجب نگاهي کرد و گفت به خدا درسته
به اندازه همين بچه ها کارتها مهر زده و آماده تو کشو بود و من ديگه کارتي رو مهر و امضا و چاپ نکردم

نمي دانم چرا قبل از اينکه او براي کارتها ي جايزه برود احساس ميکردم کارتها به اندازه ي بچه هاست و حدسم درست در آمده بود

و حالا با ولع تمام بوي عطر فاطمي را در محفل عاشقانه ي دانش آموزان حس ميکردم

شيشه و سنگ

سايه نشاط — Fri, 27 Apr 2012 19:37:00 GMT

رقابت خيلي شديد بود و ما بايد يک فکر جديد ارائه ميداديم تا بتوانيم برنده بشويم
با همکارم نشستي داشتم بر اساس آن ايده اي به ذهنمان رسيد

ابتدا از سنگ استفاده کرديم !
آره همين سنگهاي کوچک . به بچه ها گفتيم هر کدام دو تکه سنگ به اندازه کف دست خودتان بياوريد
فردا همه با تکه هاي سنگ آمدند خودمان هم نمي دانستيم چه مي خواهيم بکنيم اما خب بايد آزمايش ميشد
با توجه به ريتم آهنگ به دانش آموزان گفتيم که سنگ ها را به هم بزنند . اما قانع نشديم بايد باز هم صدا اضافه مي کرديم
يادم از شيشه امد
مقداري سنگ ريزه را درون شيشه هاي مرباي کوچک ريختيم و به دست بعضيها داديم و به آنها گفتيم آنها را در بعضي از قسمت ها حرکت دهند
اما هنوز جا داشت که بيشتر کار شود
از سنج هاي کوچک استفاده کرديم و به چند تايي هم سنج داديم
خب مي شد از چوب هم استفاده کرد پس چند نفري هم چوبهايي به انداره 40 سانت داده شد تا با زدن آنها به هم توليد صدا بکنند
اما بعضي جاها هنوز صدا لازم داشتيم و براي همين از قاشق هم استفاده کرديم و با زدن دو قاشق به توانستيم صداي مورد نياز را به دست آوريم
خب گروه سرود مدرسه تکميل شد و آهنگ نوازان هم مشخص گرديدند و تقسيم مسئوليت شد .
گروه جالب و زيبايي شده بود و سرود مسابقه هم که يک سرود محلي بود بسيار جالب شعر گذاري شده بود

روز مسابقه فرا رسيد و بچه ها با لباس محلي همراه با سازهاي اختراعي ما بر روي سکوي اجرا رفتند

دل تودل هيچکس نبود تمام سالن ساکت بودند
و همه با تعجب به اين گروه محلي و آن سنگ وشيشه ها و قاشقها چشم دوخته بودند و بالاخره آغاز شد
بسيار زيبا اجرا شد و همه آنها را تشويق کردند ما هم خوشحال از حاصل کار به انها افتخار مي کرديم و اما بچه ها !!!

هنگامي که پايين آمدند آنها که شيشه هاي خورده سنگ را تکان مي دادند دست هايشان زخمي بود
بله دوتا از شيشه ها شکسته بود و بچه ها براي اينکه سرود خراب نشود درد را به جان خريده بودند و به کار خود ادامه داده بودند و شيشه هاي شکسته را در ميان دستان خون آلود خود نگه داشته بودند .

اشک در چشمان آنها حلقه زده بود اما به خاطر موفقيت گروه تمام درد را در خود کشته بودند

نمي دانستيم به آنها چه بگوييم .

فقط آنها را بوسيدم و سريع به پانسمان دست آنها پرداختم و خودم را لعنت ميکردم که چگونه ندانسته موجب اين حادثه شده بودم
آن سال ما مقام اول سرود را در ناحيه کسب کرديم اما تجربه ي تلخي که به دست آوردم موجب شد تا ديگر هيچوقت از شيشه و اشياي برنده در کارهاي دانش آموزي استفاده نکنم .

بابا شاهکار بود

سايه نشاط — Thu, 26 Apr 2012 17:33:00 GMT

مسابقه ي تئاتر بود و بچه ها يک نمايشنامه ي زيبا داشتند . در اين نمايشنامه تعدادي از بچه ها بايد گل باشند و از ابتدا روي صحنه مي ايستادند و با گلبرگ هاي خود بازي مي کردند و هيچ نمي گفتند .
صحنه ي جالبي بود .يک باغ پر از گل و کوه و خورشيد و پروانه هاي رنگي
در طول نمايش همه محو حرکات موزون بازيگران بودند و داوران هم در جلو نشسته و داشتند امتياز ميدادند .
من و همکارم دل تو دلمان نبود و کنار صحنه داشتيم با استرس تمام آنها را نگاه ميکرديم وگاهي هم با ايما و اشاره برخي چيزها را به آنها مي گفتيم .
سکوت تمام سالن را گرفته بود و فقط صداي بازيگران و نواي آرام موزيک بود که شنيده ميشد .

البته جدا از ضربان قلب من وهمکارم

خلاصه در حال اجراي نمايشنامه يکباره متوجه شديم که يکي از گل هاي روي صحنه به ارامي بر روي زمين افتاد
من به همکارم که ان طرف سکو بود اشاره کردم و با هم به ارامي از دو طرف سکو بالا رفتيم و از پشت پرده آن دانش آموز را که به زمين افتاده بود به پشت پرده کشيديم و اين در حالي بود که هيچکس متوجه ي اين کار ما نشد .

در پشت صحنه او را که از شدت اضطراب نيمه بيهوش شده بود به هر طريقي بود به حال آورديم و به ارامي زير بغلش را گرفتيم و به ميان جمعيت اورديم و روي صندلي تماشا چيان نشانديم
با ناراحتي مطمئن بوديم که باخت ما حتمي است چون غش کردن گل در وسط صحنه تئاتر خيلي جاي سوال داشت و کاملا خارج از برنامه بود .
بالاخره نمايش تمام شد و يک باره تمام تماشا چيان بلند شدند و دست زدند
به سمت داوران رفتيم تا ببينيم نظرشان چه مي باشد
اما در کمال ناباوري آنها هم به ما تبريک گفتند .
ويکي از داوران که خيلي از نمايش خوشش آمده بود به ما گفت :

چه قدر زيبا و خوب کار شده بود خصوصا آن قسمتي که آن گل به آرامي بر روي زمين خوابيد
من و همکارم از تعجب چشمانمان داشت از حدقه در مي امد .

بله اينگونه بود که :
آن قسمتي که ما فکر ميکرديم امتياز از ما کم مي شود و موجب باخت ما ميگردد به ياري ما آمده و جزو بازي محسوب شده بود و ان گل نيز به عنوان بازيگر خوب انتخاب شد

فرصت طلبي

سايه نشاط — Thu, 26 Apr 2012 05:59:00 GMT

اتو زدن به لباس را دوست نداشتم شايد هم وقت اتو را نداشتم يا حوصله ي آن را

آن روز هم طبق معمول براي رفتن آماده ميشدم و بدون اينکه لباسم را اتو کنم آن را از روي طناب که در حياط بود برداشتم و با عجله پوشيدم وبه سمت محل آموزش حرکت کردم

در کلاس درس بعد از سلام و احوالپرسي مشغول تدريس شدم ولي بچه ها به جاي گوش دادن پچ پچ مي کردند ومي خنديدند
به طرف آنها برگشتم و گفتم چيزي شده است ؟
اما آنها سکوت کردند و به زور خودشان را نگه داشتند

دوباره به طرف تخته رفتم و شروع به نوشتن کردم
اما باز هم شليک خنده بود که در کلاس منفجر شد .
گچ را به سمتي انداختم و با ناراحتي گفتم :
مي شود به من هم بگوييد چه شده است تا منهم بخندم ؟

آنها سکوت کردند اما چشمان شيطنت بار شان و خنده هايي که سعي ميشد با فشار زياد جلوي آن را بگيرند حاکي از اين بود که چيزي هست که کلاس را به هم ميريزد
با عصبانيت روي ميز زدم و گفتم يا بفرماييد چه شده و يا اينکه مجبورم .....
يکي از بچه ها در حاليکه سعي ميکرد جلوي خنده ي خودش را بگيرد و به شدت خودش ذا کنترل ميکرد؛ گفت:

آخه يک گيره ي لباس به شما وصل هست
و من وقتي دست برددم و گيره ي به آن بزرگي را در پشت لباسم احساس کردم با شرم آن را برداشتم و در حاليکه برق سه فاز از کله ام فوران زد حس کردم کلاس دور سرم در حال چرخش هست

بايد کاري ميکردم ومغز خلاقم به کمک مي امد جرقه اي به اين فکر فسيل شده آمد و گفتم :
آفرين دنبال همين بودم و احسنتم به شما

گيره بله گيره
اين موضوع درس امروز ماست . گيره يکي از اهرم هايي است که ...

درس را شروع کردم اما
با بخش ديگر آن بايد چه ميکردم ؟
چگونه مي توانستم وارد دفتر بشوم و به جمع همکاراني برگردم که وقتي با آن گيره درميانشان حضور داشتم وکلي گفتم و خنديدم به من چيزي نگفتند و اجازه دادند من به همان شکل وارد کلاس بشوم .

با انها بايد چه ميکردم ؟
که اين خود باز مقوله اي جدا بود

با سيلي صورتم سرخ شد

سايه نشاط — Wed, 25 Apr 2012 20:20:00 GMT

دايم از اين پله ها مي رفتم بالا و مي امدم پايين
نه يک بار و نه دوبار چندين بار
مدير مدرسه که نظاره گر کارم بود صبرش تمام شد و غضبناک به سمتم آمد و گفت :
مي داني از وقت کلاست چند دقيقه است که گذشته است ؟
با عجله گفتم بله ميدانم. اما اجازه بدهيد به کار خودم ادامه دهم
مدير با ناراحتي به من گفت :مطمئني حالت خوب است ؟
همانطور که با عجله از پله ها بالا ميرفتم و به سرعت باز ميگشتم گفتم :من خوبم نگران نباشيد

گفت: حداقل بگو چرا اينقدر بالا و پايين ميروي؟
گفتم بعدا خواهم گفت فعلا اجازه بدهيد مشغول باشم

بعد از هر دو سه بار بالا و پايين رفتنآينه را از کيفم در مي اوردم و نگاهي ميکردم و مي گفتم هنوز بايد تلاش کنم
تا اينکه بالاخره به انچه مي خواستم رسيدم
به کلاس رفتم و با بچه ها سلام کردم

بچه ها با خوشحالي جوابم را دادند و گفتند خانم چه قدر قرمز شديد و من لبخندي زدم و گفتم داشتم ورزش مي کردم نمي دانيد چه نشاطي مي دهد

برايشان جالب بود که من از پله هاي مدرسه براي ورزش استفاده کردم و از من خواستند تا آنها را ببرم تا اين تجربه را داشته باشند
با هماهنگي مدير و معاونين آنها را به کنار پله ها بردم و با شور و شوق شروع کردند

با خنده از پله ها بالا مي رفتند و باز ميگشتند

اما انها نميدانستند که بيدار خوابي شب گذشته علت چنين ورزشي بود که داشتم
بله کسالت ديشب چهره من را زرد کرده بود و چون نمي خواستم انها من را کسل و زرد ببيند ترفندي زدم و با اين کار گونه هايم گل انداخت و از ان چهره ي بيمار گونه دور شدم

و اما مديرم!!!!!!!!

وقتي فهميد با خنده اي تاباورانه فقط نگاهم کرد و آهي کشيد

و لي بچه ها ان روز شادتر از هميشه درس را شروع کردند

روز معلم

سايه نشاط — Sun, 15 Apr 2012 00:27:00 GMT

وارد کلاس شدم
تمام بچه ها خوشحال بودند و کلاس پر شده بود از شرشره هاو کاغذهاي رنگي

هر کدام از بچه ها مشغول کاري بود

يکي روي ميز رامرتب ميکرد .اون يکي کلاس را اب پاشي ميکرد . يکي تخته را و يکي ....
خلاصه همه به نحوي مشغول بودند
وقتي که من وارد شدم يک صدا با هم فرياد زدند

آموزگار روزت مبارک و به دنبال آن هلهله و شادي بود که تو کلاس پيچيد .

از همه تشکر کردم و پشت ميز نشستم
اون وقت بود که بچه ها يکي يکي شروع به بلند شدن کردند و هر کسي سعي داشت زودتر هديه اش را به من بدهد
در يک لحظه ميز من پر شد از نان روغني . سيب . گردو . لواشک . تخم مرغ . ماست . کره و خلاصه هر چه فرآورده هي روستايي بود رو ميز من هم نمونه اي از آن را داشت . از بچه ها قدرداني کردم و اون هدايا رو که به مناسبت روز معلم براي من آورده بودند جمع کردم که يکباره در باز شد و مريم با يک عدد مرغ محلي وارد شد .
يک مرغ قهوه اي رنگ و تپل
خنذيدم و گفتم اين چيه ؟
مريم با خجالت گفت : خانم روزتون مبارک و مرغ را روي ميز گذاشت
هنوز مرغ رو ميز قرار نگرفته بود که چشمتون روز بد نبينه
خانم مرغه بعد از يک نگاه به اطراف بالي زد و پريد وسط کلاس
خوب معلومه چي شد
اينگار يک بمب خنده منفجر شد وکلاس ريخت به هم و....
با صداي جيغ و داد بچه ها و بگير بگير اونا و قد قد خانم مرغه مدير مدرسه به کلاس اومد و خلاصه ....

کار به همينجا ختم نشد وقتي مدرسه تعطيل شد من موندم و يک عالمه تخم مرغ و ماست و کره و سيب و گردو و يک عدد مرغ که از همه مهمتر بود
با کمک دوستان سوار اتوبوس روستا شديم اما
مگر اين مرغ آرام و قرار داشت دايما از توي سبدي که برايم او را قرار داده بودند به ميان مسافران مي پريد و کلي مايه ي خنده و سرو صداي دوستان ميشد
تازه بخش جالبترش وقتي بود که مرغ نافلا از تو سبد در يکي از خيابانهاي شهر به بيرون جست و من هاج و واج مونده بودم چه کار کنم .
بالاخره خسته و وامانده به خانه رسيدم

همه از ديدن يک مرغ قهوه اي تپل مپل خوشحال شده بودند مرغي که هر روز صبح يک تخم مرف ما را مهمان ميکرد .
اون سال تا مدتها ما تخم مرغ محلي و ماست و کره و کشک داشتيم

خودمونيم ها عجب روز معلم به ياد ماندني بود و هديه ي نادر و پر ارزشي . يادش به خير